لحظه های انتظار

نمیدونم برای شماهم همینطوره یا نه؟ من شبها یه موجود دیگه ای میشم یه حس خاص با یه دغدغه های خاص ولی وقتی شب تموم میشه انگار تمام ناراحتی های منم تموم میشه اصلا روز بعد یه آدم دیگه ام با یه نیروی فوق العاده وخستگی ناپذیر. گاهی وقتا با خودم میگم اگه کامپیوترم تو خونه بود حتما نوشته هام با حالا کلی فرق می کرد شاید اون موقع یه نی نی سرحال وشوخ وشنگ نبودم شاید یه ستمدیده درد کشیده بودم !انگار وقتی میخوابم وصبح بیدارمی شم تموم غم وغصه هم  تموم میشه، تموم اونا تو عالم خواب جا میمونن.بخوص ساعت 9 شب به بعد، تموم زندگیم از جلوی چشمم رژه میره .

همه بهم میگن خوش بحالت عجب روحیه ای داری!چقدر شاد وبانشاطی.وهزار ویه تعریف دیگه.اکثریتشون بهم میگن با تموم زنهایی که دیدن 360 درجه متفاوتم! اصلا مثل اونا فکر نمی  کنم وبا این وجود مثل هر زنی لطیف وشکننده وپر احساسم !مثل تموم زنها پراز حرفای قشنگم پر از حس لطیف زنانه!پر از نشاطهای بچگانه.ولی ای کاش یه ذره شانس می داشتم!کاش زمونه قدری بامن مهربونتر بود_ من که با اون مهربونم _ پر از گذشت پر از عشق که داره هرز میره.ترو خدا فکرهای 3در4 نکنید این یه حس طبیعیه که هر کی میتونه داشته باشه ، با این تفاوت که من سر کارم وبخاطر محیط دوروبرم نمی تونم اون حس واقعیمو تو  وبلاگم بروز بدم.یا شاید هم همیشه صبحها با یه نیروی فوق العاده از خواب بیدار میشم با یه حس امیدواری عمیق به زندگی واین مانع درددل کردنم میشه، هر چند که آدمی هرچند قوی هم باشه بعضی وقتا سر درگم میشه ومنم با تموم اون خصایصی که گفتم از این قاعده مستثنی نیستم منم دلگیر میشم، منم بارونی میشم، منم احساس تنهایی می کنم، ولی شاید کمتر!منم یه انسانم شاید فقط کمی پر تحمل تر، وگاهی مثل هر آدمی  ازغم واندوه طغیان می کنم .گاهی میذارم این دمل چرکین زندگی سرباز کنه وغم اندوه منو بیرون بریزه.دیشب وقتی این وبلاگ وخوندم وتازه فهمیدم یکی از نویسنده هاش همین نوشی جون خودمه_ که بارها به وبلاگش سرزم _ وقتی دیشب از ماشین پیاده شدم واومدم از جدول کنار بلوار رد بشم پام تا مچ تو گل فرو رفت ، بحدی که کفشم تو گل گیر کرد، وامروز هم همون جدول دیشبی باعث شد مچ دستم خراشیده بشه، شایداینا وشاید هم همین فکروخیالهای لعنتی باعث شد که امروزم مثل شبهام بشه!امرروز پرباشم وبتونم حتی تو محیط کارم خودمو خالی کنم اینجا بشینم وتو وبلاگم چرت وپرت بنویسم.

چطوری یهش بفهمونم که بدون اون نمی تونم نفس بکشم!

شاید دیگر نتوانم حس کنم آن لحظه های قشنگ با تو بودن را ،سر بربالین تو گذاشتن را ...

بالهایت را باز کن وبگذار برای یک بار هم که شده برروی آن بالهای عقاب آسایت بنشینم وبه پروازدرآیم تا بی کرانه ها به پرواز درآیم تا آن سوی کرانه ها تا آن سوی پنهانی ها وتنهایی ها تا آن سویی که خدا برایش حدو مرزی نگذاشته .

کاش می توانستم آن دستان پر احساس وعاطفه تو را درآغوش بگیرم کاش می توانستم دریکی از همان روزهای درکنار هم بودن به تو می گفتم که چقدر دوستت دارم ،کاش می توانستی معنای انتظار را در چشمان مات زده من احساس کنی آیا هنوز احساس درون تو جاریست آیا هنوز می توانی معنی زندگی کردن را به من بیاموزی .منی که تشنه آموختن وپند گرفتن از سخنان تو هستم من کلمات را این چنین کنار هم می گذارم که روزی این نوشته ها به تو بگویند که چقدر دوستت داشته ام !

کاش می دانستی که من راز مهربانی را درچشمان تو دیده ام ،کاش برای یک بار دیگر هم که شده بتوانم آن لبان گرم تو را بر لبان سرد خود احساس کنم .من گرمای وجود تو را به گل لبخند مادر فروختم .من زندگی را با نوازشهای تو اموختم و با نگاههای تو ازآن نیز پند گرفتم .تو هرگز به خودت نفهماندی که من چقدر به تو نیاز دارم .نیاز من همانند نیاز همان کودک به شیر مادرش است .برای زندگی ای کاش می توانستم زندگی را در دستانم جای دهم و به تو هدیه کنم وتوبه مرور آن را بفهمی که زندگی همیشه شرین نخواهد بود زندگی من وتو یک برگ بر شاخسار نیست بلکه یک جوانه است ،نمی دانی چقدر دوستت دارم بوسه زدن در میان ستارگان آسمانت را .من درون آسمان دلم فقط یک ستاره دارم ونام اورا نام تو گذاردم .هر چقدرکه می نویسم بیشترمی فهمم که چقدردوستت دارم.آیا بازهم حرفی برای گفتن مانده که بگویم ،فقط باز هم می گویم درلحظه های  شیرین تلخ زندگی درکنارم هستی وهمین یک امید است .